Is een foto een foto als niemand hem ziet?

Laatst pakte ik pen en papier erbij.

Ik schreef op wat ik de afgelopen tijd leerde als fotograaf en beeldmaker. Een paar dingen kwamen op papier. Maar één sprong eruit:

Creativiteit moet gedeeld worden.

Niet omdat alles meteen goed moet zijn. Maar omdat delen de beweging gaande houdt.

Ik heb zelf nog steeds ontzettend veel werk dat ik nooit heb gedeeld. Vaak uit twijfel. Of perfectionisme.

Is het beeld wel goed genoeg?
Vinden anderen het wel mooi?
Zit iemand hier eigenlijk op te wacht?

Maar als je niets deelt, stopt de beweging. Dan stopt ook je ontwikkeling. En dat is zonde.

Tijdens de presentatie van Gezichten van de Wijk vatte een van de hoofden van cultuurhuis De Garenspinnerij in Gouda het mooi samen:

Is een lied een lied als anderen het niet kunnen luisteren?
Is een foto een foto als niemand hem ziet?

Ik denk het niet.

Een foto ontstaat voor de helft bij degene die hem maakt. De andere helft ontstaat bij degene die kijkt.

Als fotograaf geef je een perspectief. Een invalshoek. Een moment dat jij hebt gezien.

Daarna is het aan de kijker.

Om te kijken.
Te blijven hangen.
Er iets in te herkennen.
Of er misschien door geraakt te worden.

Dat vond ik zelf ook lastig in een periode waarin het niet zo goed met me ging. Fotograferen brengt mij terug naar het hier en nu. Naar het moment.

Als ik door mijn lens kijk en een foto maak, stop ik even met denken. Ik kijk naar de vorm. Naar wat er voor me gebeurt. Het licht. De stad. Het landschap.

Mijn aandacht voor details groeit. Ik zie meer schoonheid in alledaagse dingen. Schoonheid die ik normaal voorbij zou lopen.

Je zou het bijna een vorm van meditatie kunnen noemen.

Maar juist toen merkte ik hoe makkelijk het is om te stoppen met maken. En met delen.

Je trekt je terug.

Terwijl juist dat delen de beweging weer op gang brengt. De stroom.

Je krijgt reacties van kijkers. Je gaat nieuwe dingen proberen. Je leert anders en opnieuw kijken.

En soms komt er een reactie die je even stil laat staan.

Zoals deze:

Arnout, we kennen elkaar niet. Ik ga op dit moment door een donkere periode in mijn leven, en jouw fotografie, de manier waarop je Gouda in beeld brengt raakt mijn hart. Het stemt me dankbaar dat dit ook 'mijn' Gouda is en precies zo geliefd als hoe ik het in je foto's terug zie. Dus je brengt iets goeds. Dat wil ik even laten weten.

Hier werd ik even stil van.

Het gaat niet om de likes of de waardering. Het gaat erom dat je deelt wat je maakt.

Je weet nooit waar een beeld terechtkomt. Wie het ziet. Of wat het bij iemand teweegbrengt.

Maar als je het niet deelt, komt het nergens.

Het doet me denken aan een zaaier. Hij weet niet precies waar het zaad terechtkomt of wat ervan opkomt. Toch blijft hij zaaien.

Niet één keer. Maar steeds opnieuw.

Dus ben je creatief bezig? Wat het ook is.

Deel het.

Dat zeg ik ook opnieuw tegen mezelf.

— Arnout

PS. Elke letter in dit verhaal is met mijn vingers getypt. Geen AI.