Wat overblijft als we het frame loslaten
Ik zit achter mijn laptop. Afgelopen jaar merk ik dat ik moet minderen met social media. Ik ga daar inmiddels bewust mee om. De apps staan niet meer op mijn telefoon. En als ik ze open, doe ik dat het liefst hier. Achter het scherm van mijn laptop.
Na zes weken start ik Instagram weer op. Ik scroll door posts en stories. Het valt me opnieuw op hoeveel frames er te zien zijn. Doe dit om gezonder te leven. Doe dat voor een betere opvoeding.
Ik kan er nog wel een paar opschrijven. Het algoritme bepaalt wat ik te zien krijg. Misschien zegt dat iets over mij. Maar ergens voelen deze frames niet altijd eerlijk.
Ik vraag me bijvoorbeeld af. De persoon die alles deelt over gezondheid. Hoe gaat het in de liefde. In de familie. In het dagelijks leven. Of degene die schrijft over opvoeden. Twijfelt hij of zij nooit over zijn of haar manier.
Je voelt het antwoord al. Natuurlijk doet hij of zij dat ook. Maar waarom dan toch deze frames. We framen ons leven. Ons werk. Zelfs ons herstel. In termen van succes. Vooruitgang. Maakbaarheid.
Hoe zou het eruitzien als die kaders wegvallen? Dat is een vraag die ik stel.
Als fotograaf ging ik vaak op zoek naar het perfecte beeld. Een optimale setting. Een zorgvuldig voorbereide scène. Maar de beelden die het meest bij me blijven, zijn nooit perfect.
Ze zijn onverwacht. Onbedoeld. Rauw. Een mooie ochtend die zomaar verschijnt en niet gepland is. De stilte in een kamer. De ernst in de ogen van een mens. Of een ongeposeerde blik die meer vertelt dan wanneer ik hem vraag om te lachen.
Het afgelopen jaar merk ik mijn grenzen. Er komt een moment waarop het niet meer gaat. Waarop ik niet verder kan zoals ik gewend ben. Ik ben moe. Op. Mijn systeem geeft een seintje dat ik niet kan negeren.
Rust keert terug wanneer ik loslaat. Al lukt dat niet altijd. De laatste maanden blijft mijn camera vaker in de tas dan normaal. Soms kijk ik op mijn laptop naar oude beelden. Als ik daar zin in heb.
En ik besef opnieuw. Ik blijf niet hangen bij de beelden die ik al ken. Bij de perfect gelanceerde momenten. Nee. Juist de onverwachte beelden blijven me bij.
Momenten. Observaties. Door mijn lens.
Toen ik begon met fotograferen zei ik eens: Ik verken de schepping en fotografeer op de plekken waar ik kom en leef. Daar zit veel in. Het zijn geen gecreëerde momenten. Geen studio-opnames.
Door de lens kijken is voor mij een manier om de wereld te begrijpen zonder haar direct te willen veranderen. Het is een oefening in aanwezig zijn. Minder pose. Minder regie. En wat er dan overblijft. De essentie. Het echte. Zoals het is.
Juist in de momenten waarop we niets proberen te zijn, zijn we op ons mooist. Toch? Ik denk van wel. Wat overblijft als jij de framing loslaat. Dat laat ik aan jou over.
— Arnout
