Tussen het perfecte plaatje en wat je niet regisseert

Ik zie een gemiste oproep van een nummer dat ik niet ken. Kort daarna volgt een appje met wat context. Of ik terug kan bellen. Dat doe ik.

Aan de andere kant hoor ik dat het een medewerker is van het productiebedrijf achter Het Perfecte Plaatje. Het televisieprogramma waarin bekende Nederlanders elkaar uitdagen met fotografieopdrachten.

Dat verrast me.

We hebben een prettig kennismakingsgesprek. Open en nieuwsgierig. Ik vraag me natuurlijk wel even af hoe ze bij mij terecht zijn gekomen.

Eerlijk is eerlijk. Het perfecte plaatje is niet wat ik verkondig. Ik geloof niet in het perfecte beeld. Ik geloof in wat er al is. In echte frames. In beelden die niet spelen dat ze echt zijn, maar het gewoon zijn. Dat is toch al perfect?

Ze vertellen dat ze mij graag een rol willen geven in twee uitzendingen voor het nieuwe seizoen. Als begeleider van een groep BN’ers tijdens foto-opdrachten in steden als Delft en Amersfoort. En aanvullend een rol als jurylid.

Ze zien daar een plek voor mij, omdat mijn werk professionaliteit uitstraalt en laat zien dat er is nagedacht over stijl en compositie.

En tegelijk, zeggen ze, blijven de momenten die je fotografeert echt en spontaan. Dat is een mooi compliment.

Een programma over het perfecte plaatje. En ik als fotograaf die het juist wil doen met dat wat niet prefect is. Ergens schuurt het, zou je denken?

Maar misschien ligt het toch dichter bij elkaar. Misschien gaat het uiteindelijk wel alleen om aandacht. Of het nu in scène is gezet of niet.

Toch kan ik nu niet aanhaken. De opnames vallen precies in de weken waarin wij een gezinsuitbreiding verwachten.

Een moment dat je niet wilt regisseren. Wat ook niet kan. Maar vraagt om gewoon te zijn. Het mee te maken.

Ik krijg alle begrip. Is dit nu een gemiste kans? Nee, dat niet. Sommige momenten hebben voorrang. Zoals de geboorte van een kind.

Die verloopt meestal ook niet volgens een script. Het loopt vaak anders dan vooraf gepland.

Een baby is zo kwetsbaar als het ter wereld komt. En juist daardoor een wonder. Een perfect plaatje zonder er iets aan te veranderen.

Zo is de cirkel weer rond.

Ik hang op en sluit het leuke gesprek af met de gedachte: wat in het vat zit, verzuurt niet.

— Arnout